Verslag Anneke februari / maart 2012

Op 26 februari 2012 is Anneke voor de stichting naar Sri Lanka vertrokken. Op onze site houdt zij een dagboek bij zodat belangstellenden haar kunnen volgen. Hou de site dus in de gaten voor dagelijkse updates.
In Sri Lanka is het nu 4,5 uur later dan in Nederland, kijk voor de lokale tijd en het actuele weer hier: dewereldklok.nl

Hier een filmpje van bomen vol slapende vleermuizen...

Zondag 26 februari

Vliegreis heen.

 

Maandag 27 februari.

Na een goede vlucht zijn we om 4:00 uur geland op de luchthaven Bandaranayke. Bij de immigration waren ze (natuurlijk) niet voorbereid en stonden er twee ENORME rijen. Zoals altijd duurde het weer een eeuwigheid voordat de passagiers het welbegeerde stempeltje in hun paspoort hadden. Na een kwartier kwam er eindelijk versterking. Menig passagier werd teruggestuurd naar een andere balie om alsnog een visum te kopen. Dat is vanaf januari 2012 verplicht. HOERA, ik ben er weer!

Rond 5:00 uur was ik bij Manisha thuis. Eerst even kletsen, en een bakje thee. En daarna nog even slapen. Rond 10:00 uur was ik er weer. We hebben meteen plannen gemaakt wat er wanneer moest gebeuren. Vanmiddag ben ik meteen met Asanka (mijn chauffeur) naar een aantal sponsors geweest. In Moratuwa, Borella en nog twee in Yakkala. (Nog even een foto van een krottenwijk in Borella.) Het was wel waardeloos weer vanmiddag. Regen, regen en nog eens regen. En onweer.

            

Ik voeg nog even een foto toe van iets dat bij ons absoluut niet mag!

Morgen gaan we vroeg op pad. 5:00 uur opstaan en 5:30 uur rijden. Sriyani gaat ook mee. We gaan naar Puttalam. Anaradhapura, Galneve en Kandy. We zullen slapen in Kandy, zodat we vanuit daar meteen door kunnen naar de volgende adressen. Anders blijven we rijden.

Ik hoop dat ik morgen weer de gelegenheid heb bij internet te komen, zodat ik even een berichtje kan schrijven. Tot snel.

Groeten vanuit Nugegoda, Anneke.

 

Dinsdag 28 februari.

Een lange dag vandaag. Om 05:30 al vertrokken. Eerst naar Puttalam. Een vouw die met haar kind in een hutje woont van palmbladeren. Maar ik was verbaasd toen ik er kwam, want naast het palmbladeren hutje staat een stenen huisje. Het heeft nog geen dak, maar dat gaat er in april op komen. Van golfplaatjes. Dit mag nu nog niet, want haar dochter is zwanger. En als je een dak gaat spijkeren wanneer iemand zwanger is, gaat er iets fout bij de geboorte. Aldus het bijgeloof. Ook liepen hier een paar geiten rond. Deze had ze nooit, maar ze heeft 100 kilo geit gekregen met de afspraak dat er na 2 jaar 150 kilo geit teruggebracht wordt. Wat ze over heeft kan ze verkopen voor het vlees of gebruiken voor de melk. Overigens bouwt ze het huisje van sponsorgeld en een kleine lening die op dit moment beschikbaar is voor het bouwen van een stenen huisje. Een waterput heeft ze niet. Ze moet een paar kilometer lopen om water uit een waterput te halen. Dit gebied is vreselijk droog, dus water is lastig.

In Anuradhapura was het ook weer leuk. Vader en moeder waren thuis en de zoon (die al een aantal jaren wordt gesponsord) was nog op school. Elke keer wanneer ik daar kom is er weer iets veranderd. Deze mensen werken heel hard. Ze hebben een minihuisje met een kamertje, slaapkamertje en een klein keukentje. Maar deze mensen hebben dit helemaal zelf gebouwd. Inmiddels hebben ze ook een waterput en vorig jaar een wasplaatsje er naast gekregen. Vader kan om gezondheidsredenen eigenlijk niet meer werken, maar doet het wel. Hij verkoopt tasjes in de stad. Eigenlijk in- en verkopen. Moeder werkt in het ziekenhuis. Groente en fruit hebben ze in eigen tuin. Wanneer er genoeg was verkochten ze ook aan anderen. Maar dit jaar hebben ze last van grote bezoekers uit de jungle die aan hun tuin grenst: olifanten. Deze beesten vinden het fruit ook erg lekker en verder vertrappen ze alles. Met de jongen uit het gezin gaat het goed. Hij werkt keihard om zijn diploma te halen. Zo hard zelfs dat hij na school geen tijd meer heet om met vrienden om te gaan of voor een sport. Op zaterdag en zondag volgt hij extra lessen. Deze mensen weten hoe belangrijk een goede opleiding is. Toen de jongen thuiskwam wist ik niet wat ik zag. Dat kleine jochie van voorheen was net zo groot als ik! Hij praat en schrijft inmiddels ook Engels. Dat is heel belangrijk in dit land, het is de tweede taal. Dus konden we nu wel zonder vertaling communiceren!

Om in Galneve te komen moesten we weer over vreselijke wegen. Maar we zijn er goed naar toe gehobbeld en weer vandaan gekomen. Ook deze familie gaat het goed.

 

Woensdag 29 februari

We zijn gisteravond laat in Kandy aangekomen en hebben daar de nacht doorgebracht.

‘s Morgens zijn we de Bergen ingegaan bij Kandy om daar een familie te bezoeken. Het is lastig om er te komen, maar na enig gehobbel over de slechte wegen zijn we er toch gearriveerd. Het is mooi om door de bergen te rijden en een prachtig uitzicht te hebben, maar het is NIET leuk wanneer je een andere auto en vooral vrachtauto moet passeren.

Deze familie woont in een huis van de stichting. Er zit een grote lap tuin bij, zodat ze eigen groente en fruit hebben. Om er te komen moet je even een paar trappen op en zorgen dat je dichte schoenen aan hebt, want het stikt er van de bloedzuigers.

 

C:\Users\User\AppData\Local\Microsoft\Windows\Temporary Internet Files\Content.Word\IMG_0861.jpg

 

Daarna zijn we naar de rijstvelden gegaan in Dernigalle. Een vreselijk eind hobbelen over supersmalle bergweggetjes. Wel prachtige uitzichten overigens. Toen we er eindelijk waren moesten we nog wel even een stuk door het bos lopen en door de rijstvelden, de sawa’s of peddyfields. De rijst was hier al geoogst. De familie waar we naar toe moesten had de (eigen) rijst midden in het kamertje liggen te drogen. Wanneer het gedroogd is wordt het door een speciale machine gehaald om de vliesjes er af te halen. Met dit gezin gaat het ook goed. Ze proberen ook zelf een huisje van steen te bouwen tussen de bomen naast de rijstvelden.

Deze mensen maken zelf van toddy (een soort palmboom) honing door middel van de melk te koken. Ook maken ze hier een soort fondant van. Lekker. We kregen nog een demonstratie van hoe dat nou eigenlijk in z’n werk gaat.

 

C:\Users\User\AppData\Local\Microsoft\Windows\Temporary Internet Files\Content.Word\IMG_0865.jpg

Daarna zijn we het pad door de rijstvelden en het bos weer teruggegaan en hebben nog een vreselijk eind gereden naar de Adam's Peak of Adam's Peak. Daar ben ik nog nooit geweest. Deze berg wil ik tijdens deze reis beklimmen.

 

Donderdag 1 maart

Vannacht zijn we om half 2 ons bed uitgegaan, zodat we om 2 uur met de 18 km lange wandel/ klimtocht konden beginnen. De top van deze berg kun je alleen te voet bereiken. Boven op de berg staat een tempel In deze tempel is een gouden voetafdruk van Boeddha. Waarom doe je zoiets nu ‘s nachts? Omdat je vanaf 6.00 uur een prachtige zonsopgang kunt zien.

We zijn om 2 uur gestart. En om 5.00 uur waren we boven. Het was minder gemakkelijk dan ik dacht, want het waren heel en heel veel treden. Met elkaar 4800. Maar met veel pijn en moeite heb ik het op tijd gehaald. En er was nog even tijd over om in de tempel te kijken. Ik kon een mooi plekje vinden om te filmen en wat foto’s te maken. Heel bijzonder.

 

C:\Users\User\AppData\Local\Microsoft\Windows\Temporary Internet Files\Content.Word\IMG_0893.jpg

 

C:\Users\User\AppData\Local\Microsoft\Windows\Temporary Internet Files\Content.Word\IMG_0920.jpg

 

Om 7 uur zijn we weer teruggegaan. Om 9.00 uur waren we weer bij de auto. En natuurlijk: ik heb toch wel wat last van mijn kuiten. Maar het was absoluut de moeite waard.

C:\Users\User\AppData\Local\Microsoft\Windows\Temporary Internet Files\Content.Word\IMG_0962.jpg

 

We zijn meteen doorgegaan richting Avissawella, Horana en Bandaragama om nog een aantal sponsors te bezoeken.

Bij 1 sponsor ben ik wel erg geschrokken. De situatie kende ik. Een lichamelijk gehandicapt kind van 16 jaar. Moeder kan hem nog amper tillen, maar moet dit omdat het niet anders kan. In Nederland zou deze jongen naar school gaan. Maar hier kan het niet. Hij weet heel veel van mobiele telefoons. Maar kan niet lezen of schrijven. Er is geen school voor hem. Ook geen elektrische rolstoel of iets wat er op lijkt. Dat is hier niet. Nu moet hij de hele ochtend op de grond op een kleed liggen wachten tot zijn moeder weer terugkomt van haar werk.

 

Vrijdag 2 maart

Vandaag ben ik iets later op stap gegaan met mijn chauffeur Asanka. Pas om half negen. Wat een luxe. Even iets langer slapen. Richting Avissawella.

We zijn eerst gegaan naar Trugeria om een sponsor te bezoeken. Hier was alles okť, alleen de grote put (werd altijd gebruikt om steen uit te halen) was opens gevuld met grond. Omdat de regering een meer aan wilde leggen moest de grond ergens naar toe. Dit is allemaal getransporteerd naar dit enorme gat. Overigens gratis.  En nu hebben de mensen i.p.v. een enorm gat opens grond achter de deur. Mooi voor de toekomst. Gaat overigens nog wel even duren voordat het helemaal vol is.

Nu naar Panadura.

Onderweg naar deze plaats reden we bij de sawa’s langs. Ze waren aan het oogsten. Ik heb een leuk stukje film gemaakt. Maar nu eerst even een foto.

G:\IMG_0985.JPG

 

Ook werd er onderweg een olifant gevoerd.

G:\IMG_1013.JPG

Deze sponsor in Panadura woont in een huisje van de stichting. De mensen waren verrast ons te zien. Moeder werkt in Dubai, is twee jaar van huis. Vader is schilder en er waren 2 meisjes thuis. Nou ja, meisjes. Zeg maar gerust dames. We werden in het Engels begroet toen we kwamen. Dat is al een leuke binnenkomer.

Tijdens het gesprek heb ik natuurlijk gevraagd hoe het met beide dames ging. Dit zijn de 2e en 3e dochter. Thuis zijn rond schooltijd klopt niet helemaal. De oudste is getrouwd, dat was ook al bekend. De 2e had A-level gedaan, maar had het door een slecht resultaat voor wiskunde niet gehaald. Toen ik vroeg of ze ook werkte werd me gezegd dat ze thuis moest blijven van haar vader om de huishouding te doen (ze is 20 jaar). Ze gaf ook aan dat ze dit niet leuk vindt en graag wil werken. De 3e wacht op het resultaat van haar O-level examen en de 4e dochter zat op school.

Even later kwam vader ook thuis en hebben we hem op het hart gedrukt dat de 2e dochter best kan werken. Ze wil volgend jaar ook trouwen. En aangezien zij voor de meubels e.d. moet gaan zorgen?
Waarschijnlijk zullen ze daar nog wel even stevig over gebabbeld hebben toen wij het huis verlieten. We moesten de hartelijke groeten doen aan de sponsor.

Daarna op naar Ambepussa. Daar troffen we niemand thuis. Maar we waren al gesignaleerd door de zus van de persoon die we wilden bezoeken. En voor we het wisten zaten we met een kokosnoot met een rietje erin. Gelukkig kwam de kokosnoot uit de schaduw en was het vocht goed te drinken.

Snel weer op pad en naar het volgende adres. Hier was alleen de moeder thuis.
Het jongste kind dat gesponsord werd is pas gestopt met school, ze wilde niet verder leren. Terwijl ze wel grote plannen had. Jammer. Deze jongste dochter heeft inmiddels werk gevonden. Deze sponsoring kan per direct stoppen omdat het sponsorgeld is bedoeld om de school te betalen.

Nu op naar het laatste adres van vandaag. In Yakkala. Vorige keer toen we daar waren (maandag) hadden we verschrikkelijk weer onweer en regen. En het was al donker en laat. Dus hebben we dit bezoek opgeschoven.
We troffen vader, moeder en dochter thuis. Dit meisje wordt gesponsord. Ze begon ook meteen in het Engels te praten. Dit maakt het voor mij een stuk gemakkelijker. Ik krijg wel het een en ander mee van het Singhala, maar Engels is iets eenvoudiger.
Dit meisje vertelde vol trots dat ze vorige week haar papieren voor verpleegster gehaald had. Ze is inmiddels begonnen met het solliciteren. Ze heeft haar doel wat studie betreft behaald. Wat ze wilde is gelukt. Zonder steun van de sponsor was dat heel moeilijk geworden of helemaal niet gelukt. Fantastisch! Hier doen we het tenslotte allemaal voor.
Overigens gaat deze sponsoring nu wel stoppen. De opleiding is klaar.

Onderweg kregen we een telefoontje. Of ik mee wilde naar een bezoekje van Nederlanders met hun adoptiekinderen en een biologische moeder, zodat ik kon helpen met vertalen. Manisha heeft samen met Asanka de biologische moeder kunnen vinden. De ontmoeting was vanmiddag. Manisha deed de vertaling van Singhala naar Engels en andersom, en ik van Engels naar Nederlands en andersom.

Onderweg kwam ik overigens nog een leuk transportje tegen. En het ging hier niet om pizza’s…

G:\IMG_1022.JPG

Morgen ga ik eerst uitslapen.

Daarna de verhalen van de bezochte sponsors netjes schrijven en in de computer opslaan. Ook ga ik starten met het controleren van de boeken.

En zondag ga ik (zoals het nu lijkt) even lekker naar het strand.

 

Zaterdag 3 maart,

Vandaag heb ik gewerkt aan de verhalen van de sponsors en de bijbehorende foto’s. Ik ben heel even in de stad geweest om een paar kaarten te kopen en een wegenkaart. En dat was het eigenlijk.

Misschien moet ik ook even vermelden dat ik ernstig mijn best gedaan heb om een paar filmpjes over te laden. Dat is gelukt. Maar het doorsturen is lastig, omdat de bestanden te groot zijn. En jammer genoeg heb ik hier geen leerlingen in de buurt die me dat even haarfijn uit kunnen leggen, zoals op school af en toe gebeurt.

 

Zondag 4 maart,

Vandaag was het de bedoeling met het gezin waar ik in huis ben naar Bentota te gaan en een tocht per boot te maken over de rivier de Maduganga, deze gaat over in de Bentotaganga. Ganga betekent rivier. Maar de man des huizes (ook de chauffeur in dit geval werd vanmorgen om 6 uur gebeld dat hij naar zijn werk moest komen. Dus ging het dagje uit over.

Ook was het de bedoeling dat we naar de schildpadden zouden gaan in Kosgoda. Tussen Bentota en Hikkaduwa. Deze plaatsen liggen ten zuiden van Colombo aan de westkust. Maar dat lukt nu dus niet.

Zoals het nu lijkt zal ik woensdag met Sriyani de trein pakken naar Kalutara (verder kan niet, omdat ze met het spoor bezig zijn) en daar zal onze chauffeur Asanka ons opwachten. We gaan dan eerst naar een sponsor in Dhargatown. En daarna naar de rivier en de schildpadden.

Toch ben ik heel eventjes op het strand geweest. Het was HEET. Zelfs voor mij. Maar ik heb wel leuke dragons (vliegertjes) gekocht. Daarna ben ik nog heel even naar de stad geweest.

Vanmiddag hebben Manisha en ik samen in de boeken gezeten. Doorgeworsteld kun je wel zeggen, want het was best wel veel. Maar het zag er goed uit en het is na een paar kleine aanpassingen te hebben gedaan helemaal op orde.

 

Ik stuur even een plaatje mee van de kraampjes aan de kust. Overigens is dit meer een kade en geen strand. Voor de kade ligt een stukje weiland waar je kunt zitten of vliegeren of ballen of iets dergelijks. Verderop is wel een strand. Maar op Sri Lanka is het zondag stranddag, dus verschrikkelijk druk.

Wanneer je voorbij de kraampjes kijkt zie je het begin van de haven van Colombo.

C:\Users\User\AppData\Local\Microsoft\Windows\Temporary Internet Files\Content.Word\IMG_1031.jpg

 

Morgen komt Sriyani me ophalen en gaan we kijken bij het Cristopher Care Canter in Colombo 11. Een huis waar moeders met gehandicapte kinderen komen.

En daarna ga ik even wat voor mezelf doen: shoppen.

 

Maandag 5 maart

Vandaag heb ik niet zo heel veel gedaan. Ik zou naar het Christopher care center, maar dat was op dat moment niet mogelijk. Dus een andere dag maar proberen. Wel heb ik nieuwe schema’s gemaakt en nog ander papierwerk gedaan. En wat ik zou doen: Shoppen.

Ik ben met Sriyani gegaan. Zij is nu 40 jaar. Mijn ouders hebben haar altijd gesponsord totdat ze haar papieren gehaald had voor computerleerkracht. Ik heb in die tijd altijd met haar gecorrespondeerd in het Engels. Goed voor haar Engels, en dat van mij.

We zijn in een tuktuk gegaan. Leuk, maar warm, stoffig en soms gevaarlijk.

Het verkeer is hier een vreselijke chaos. Nu ben ik er wel aan gewend, maar wanneer je hier een eerste keer zou komen, dan zou je denk ik met de handen voor je ogen gaan zitten. Zonder claxon kun je hier niet deelnemen aan het verkeer. Dat is ook wat je hier op de wegen hoort: getoeter.

Nu staat er voor morgen nog niets gepland. Maar voor woensdag Ahrgatown, schildpadden in Kosgoda en de vaart over de rivier bij Bentota. Maar het kan hier snel veranderen.

 

File:Sri Lanka Tuk Tuk.jpg

 

Wat de tuktuk betreft hebben ze hier tegenwoordig meters, zodat de prijs die je moet betalen bij elke tuktuk gelijk is. Voorheen moest je eerst een prijs afspreken voordat je instapte, omdat het anders vreselijk duur werd. De tuktukchauffeur kon je dan vragen wat hij wilde. Het nadeel van dit systeem is dat de tuktukchauffeur (wanneer je niet bekend bent) een paar straatjes om kan.

Morgen weer een berichtje.

 

Dinsdag 6 maart

Vanmorgen heb ik even uitgeslapen en mijn spulletjes gepakt voor vanmiddag. Ik ben naar Hikkaduwa gebracht via de snelweg. Deze weg is nog niet helemaal klaar. Maar wat klaar is kan gebruikt worden. Je moet er overigens wel voor betalen, een soort tol. Maar wat kun je een tijd sparen zeg! I.p.v. 3 uren rijden hebben we nu 45 minuten over het grootste stuk gedaan. Daarna moesten we nog 30 minuten over de oude gewone weg. Dus nu kon het in 1 uur en 15 minuten i.p.v. 3,5 uur.

Ik zit nu in een hotel aan het strand. Mooi, maar voor mij iets te dicht aan het water. Ik had al heel veel respect voor de zee, maar na kerst 2004 nog veel meer.

Nadat ik ingecheckt had ben ik meteen bij Asanka in de bus gestapt en zijn we naar het schooltje gegaan die in 2009 nog niet helemaal af was en leeg stond. Dit schooltje staat in bij een 30-tal huizen die gebouwd zijn voor mensen die alles verloren hadden na de tsunami. Het schooltje was deels klaar. Maar het geld was op van de organisatie die alles gebouwd heeft.

Even verderop stond ook een schooltje. Een bouwval en vreselijk smerig. Daar waren ook geen wc’s voor de kinderen. Er stonden een paar emmers. Wij zijn hier ook mee bezig geweest.

De school is afgebouwd en de kinderen van de vreselijk smerige school zitten nu ook in het nieuwe gebouw. Hier zijn wel wc’s gemaakt.

De juf van het vieze schooltje werkt nu in het nieuwe schooltje. Het oude vieze gebouw wordt niet meer gebruikt.

Het gaat overigens over een zoals zij dat noemen een montessorischool. Dat is op Sri Lanka de kleuterschool, dus wat bij ons groep 1/ 2 is.

De kinderen leren ook al een beetje Engels, de tweede taal in dit land.

Materialen zijn er voldoende, alleen zijn er voor 37 kinderen maar 25 tafeltjes. Stoeltjes zijn er genoeg. Er is geen geld meer voor een paar tafeltjes.

Ook zou er gezorgd worden voor een paar speeltoestelletjes, zoals een schommel en een glijbaantje. Maar niets van dat alles. Er hangt onder het dak een touw met een band er aan vast geknoopt.

Buiten is ruimte genoeg, daar ligt het niet aan.

Beschrijving: F:\IMG_1053.JPG    Beschrijving: F:\IMG_1051.JPG

 

Beschrijving: F:\IMG_1054.JPG   Dit is de enige schommel (??) die er is.

 

Woensdag 7 maart,

 

Vanmorgen zijn we op tijd vertrokken.

Eerst richting schildpadden net even ten zuiden van Bentota. Ik was hier al 2x geweest, maar het blijft leuk. Niets veranderd. Wel vroegen ze met nadruk of ik nog een paar vrijwilligers wist die ik naar Sri Lanka kon sturen om te helpen met de schildpadden. Wie weet.

 

Daarna zijn we naar Dahrga Town gegaan. Dit plekje is altijd weer lastig vindbaar, maar Asanka reed er nu in een keer op af. Een meisje van 12 wordt hier gesponsord. Al een aantal jaren trouwens. Dit meisje is doofstom. Ze kan een heel klein beetje horen. Door de sponsoring heeft ze de mogelijkheid gekregen speciaal onderwijs te volgen. Onderwijs dat inspeelde op haar behoefte. Ze zit nu op een gewone school, maar wel in een aparte klas. Ze zou, als je naar haar leeftijd kijkt in grade 7 moeten zitten, maar ze zit nu in grade 5. Een achterstand van 2 jaar. Maar toch wel heel knap dat ze zo ver gekomen is. Ze kan wel lezen en schrijven! Toen ik vroeg waar ze heel goed in is, kreeg ik als antwoord: tekenen en atletiek. Dit meisje wint de ene na de andere wedstrijd met hardlopen. Dat is wat ze het allermooiste vindt! Super toch?

Dit meisje is heel handig. Dus wanneer ze niet meer verder leren kan, kan ze zeker een baan vinden.

Maar eerst nog maar een paar jaartjes naar school.

Dit meisje heeft nog een briefje geschreven voor haar sponsors in Nederland. Helaas kan ik er helemaal niets van maken, maar gelukkig kan Sriyani of Asanka dat wel voor mij vertalen.

Beschrijving: F:\IMG_1089.JPG

 

Hier vandaan zijn we weer naar het zuiden gereden om een vaart over de rivier te maken.

Heel mooi. Daar heb ik ontzettend van genoten.  Het leek meer een groot meer dan een rivier.

Hierin zijn 67 eilanden, waarvan 25 bewoond. Op een van die kleine bewoonde eilandjes leeft iemand van kaneelstokjes. Dit eilandje heeft veel kaneelbomen. Deze man snijdt eerst het buitenste laagje van de tak af. Het volgende laagje dat hij eraf haalt is het kaneelstokje zoals wij dat kennen. Dit moet overigens nog wel 3 weken drogen, voordat hij het wegbrengt voor de export.

Interessant om dit te zien.

Deze man woont met zijn gezin in een lemen hutje op dit eilandje.

In deze rivier zijn ook dingen gezet om grote garnalen te vangen. Deze worden weer verkocht.

Andere mensen hebben een hutje aan de kant van de rivier waar ze drinken en een hapje verkopen aan de toerist die voorbij komt in de motorboot.

Ik was er vanuit gegaan dat het ongeveer een half uurtje ging duren, maar het was bijna een uur langer. Wat de zon betreft heb ik daar geen rekening mee gehouden. Maar alleen mijn schouders zijn verbrand. Valt mee dus. Maar toen ik aan mijn chauffeur vertelde dat wij dat in Nederland ‘zo rood als een kreeft’ noemen, waren ze blauw van het lachen.

Maar deze tocht is zeker aan te bevelen wanneer je (ooit) eens een keer op Sri Lanka komt.

Beschrijving: F:\IMG_1104.JPG

 

Donderdag 8 maart

Vandaag zou ik 12.00 uur opgehaald worden door Asanka. Ik kon meerijden met een stel dat een trip gemaakt had. Zij zaten ook in Hikkaduwa. Maar wilden pas later weg (12.00 uur). Ik was om 6 uur al wakker. Nog een lange dag te gaan.

Maar eigenlijk wilde ik ook nog wel even in Galle kijken, bij het Nederlandse Fort.

Dus heb ik Asanka gebeld of hij tijd had. Hij moest ook wachten tot 12.00 uur.

Het was geen probleem. Dus zijn we 20 km richting zuiden gegaan.

Op 2e kerstdag 2004 konden we beelden van deze stad zien. Een bushalte waar mensen aan hingen, toen de golf binnenkwam. Passagiers die in drijvende en draaiende bussen zaten. Het staat me nog goed op het netvlies.

Veel van de passagiers die in deze bussen zaten zijn omgekomen. De mensen die zich vastklampten aan het bushokje niet.

Het bushokje is niet meer vindbaar. Op deze plaats is nu een nieuwe halte gekomen, overigens wel gebouwd als een soort brug. Onder deze brug loopt de weg. En je moet dus op de brug staan als je op de bus wacht. Op de hoek van deze brug staat nu een Boeddhabeeld.

In de gouden eeuw, in de tijd van de VOC was Sri Lanka  (destijds Ceylon) een kolonie van Nederland. Zij hebben in die tijd een fort gebouwd, ter bescherming. Ik moet erbij vertellen dat tijdens de tsunami deze muren niet beschadigd zijn. Die Nederlanders zijn toch wel goed!

Nog steeds kun je er gebouwen vinden, gebouwd door de Nederlanders. Ook sommige straatnamen zijn in het Nederlands, zoals de straat ‘Lynbaan’.

Ik heb (voor het eerst) gekeken in het historisch museum, waar deels zaken vindbaar zijn uit de tijd van de VOC. En ik ben nog even naar de Dutch Reformed Church geweest. Daar zijn destijds Nederlanders begraven. Je vindt de graftegels daarvan in de kerk. Je ziet dan ook dat de Nederlandse taal al weer veranderd is vergeleken bij die tijd.

Nadat ik nog even over de muren van het fort gelopen ben, zijn we weer vertrokken naar Hikkaduwa.

Om 12 uur zijn we hiervandaan vertrokken richting Mount Lavinia.

We zijn niet eerst teruggegaan naar Nugegoda, maar meteen doorgegaan naar Sriyani haar huis.

Daar had ik nog het een en ander op te lossen met haar huurders. Asanka moest mij daarmee helpen. Niet vanwege de taal, want dat kan Sriyani ook. Maar gewoon vanwege het feit dat ik een vrouw ben en Asanka een man. Een man heeft in dit land nog steeds meer in de melk te brokkelen dan een vrouw. Nou moet ik wel zeggen dat het al een heel stuk beter is dan een aantal jaren terug.

(Nog even ter informatie: op dit moment wordt er erg hard aan de wegen gewerkt. Met veel mankracht. Veel vrouwen zijn ingezet voor dit werk. De reden hiervoor: vrouwen zijn veel goedkoper dan mannen!)

Het probleem met de huurders is naar mijn idee goed opgelost.

We zijn samen met Sriyani nog naar 3 sponsorkinderen gegaan in Angoda -area om te kijken hoe het er mee gaat. Het is fijn te zien dat het heel goed gaat met deze kinderen. Ze gaan allemaal naar school. En ze leren ook allemaal Engels. Een van de ouders leert nu Engels van zijn kind. En ik moet zeggen dat hij zich goed verstaanbaar kon maken. Sriyani  en Asanka waren bijna overbodig om de dingen voor beide te vertalen. Fijn dat het zo goed gaat met deze kinderen. Ze zijn gezond, blij en het gaat goed op school.

We hebben Sriyani teruggebracht en Asanka heeft me gedropt in Nugegoda. Het was inmiddels al weer 20.30 uur.

Ik heb nog een hapje gegeten en daarna getracht nog een stukje te schrijven. Maar ik kon mijn ogen niet meer open houden.

Morgen maar weer proberen.

Overigens lukt het morgenochtend niet, omdat Asanka mij dan om 6 uur al ophaalt om naar Divulapitiya (ten oosten van Negombo) te gaan, waar we een waterproject hebben lopen (dit is overigens bijna klaar).

Daarna gaan we naar Negombo, waar we nog 2 sponsorkinderen hebben.

We gaan vroeg weg, omdat we anders in de file staan. Want dat verkeer hier is en blijft een toestand: wat een chaos!

De afspraak is dat ik Sriyani ga bellen wanneer we weer terug zijn in Colombo. Want ik moet natuurlijk nog wel even een paar kleinigheidjes meenemen voor een aantal mensen.

 

Vrijdag 9 maart

Mij laatste volle dag op dit prachtige eiland. Alweer bijna 2 weken om.

Vanmorgen ben ik vroeg op pad gegaan richting Dorruwa, Divulapitiya, ten oosten van Negombo.

Ondanks dat we vroeg waren heeft het wel even geduurd voordat we door Colombo waren.

We kwamen bij de juf, diegene die het waterproject opgezet heeft en ook alles verzorgt.

Deze juf heeft via Maartje de Bruin een kleuterschool kunnen laten bouwen. Ze zat voorheen in de Boeddhistische tempel. Daar had ze een dak boven haar hoofd. Maar dan had je het wel gezegd. Niets voor de kinderen buiten en geen wc’s. Ze kon daar niets laten staan of ophangen van de kinderen. Ze had daar 1 kast waar alles in zat. Dat was het.

Nu heeft ze een prachtig gebouw gekregen, overigens wel op het terrein van de tempel.

Er zijn wc’s en buiten zijn er speeltoestelletjes. Fijn om te zien, dat ze nu eindelijk een goed gebouw heeft voor deze kinderen.

Het dicht bij het huis van haar ouders zijn we al even mee bezig, maar nu is het zover dat we het af kunnen laten maken. We moesten namelijk wachten op de stroom. Voor de pomp was meer stroom nodig dan een normale aansluiting. Nu moeten de huishoudingen die voorzien gaan worden van dit water alleen nog een meter en de buizen naar de huizen moeten nog aangelegd. Verder is alles klaar. De put, de pomp, de stroom (vanaf de weg: en dat is een heel eind!), de waterkranen, het waterreservoir op de berg, waar vanaf de buizen zullen lopen naar ieder huis. Dus nu nog alleen de finishing touch en dan kan het draaien.

Beschrijving: F:\IMG_1223.jpg

Hier bestuderen we de tekening nog een keer en kijken we wat er nog moet gebeuren.

Onderweg kwam ik nog een paar huisjes tegen waar je opnieuw van schrikt.
Beschrijving: F:\IMG_1217.jpg

Vanaf deze locatie zijn we naar Negombo vertrokken, waar we nog 2 sponsorkinderen hebben.

Deze kinderen waren niet aanwezig, want ze waren op school. Maar het gaat goed met ze. Op school ook. Fijn.

De meeste kinderen volgen overigens naast de reguliere lessen op school ook extra lessen voor bijvoorbeeld Engels of rekenen. Deze kinderen ook.

Vanuit Negombo zijn we naar Colombo gegaan om nog een paar kleine inkopen te doen.

Ik moest even zoeken. Ik kan nl. niet veel meer meenemen, want mijn koffer is bijna vol. Dus moest ik op zoek naar iets leuks, maar ook iets kleins. En dat is gelukt.

Na Colombo was er nog 1 sponsorkind dat ik wilde bezoeken. De laatste op mijn lijstje. Hier ben ik ook geweest. Daar gaat gelukkig ook alles goed mee. Dit meisje is geboren met een hazenlipje. Ze heeft al een aantal operaties gehad. Maar binnenkort zal ze weer geopereerd moeten worden. Dat kan nu gelukkig wel in dit land. In Nederland is dit heel gewoon. Maar in Sri Lanka nog steeds niet.

Operaties zijn gratis in een staatsziekenhuis. Maar medicijnen en benodigdheden moet je zelf betalen. Ook moet je als patiŽnt iemand meenemen die je verzorgt en te eten geeft. Anders dan in Nederland. Door de sponsoring kan dit gezin al deze kosten beter betalen.

Toen in terug was in Nugegoda las ik mijn mail. Ik moest voor mijn neefje van 4, een ‘Srilankasjurt’ meenemen. Dus nog even naar een shop. Want dat moet natuurlijk nog wel even mee.

Morgen nog een halve dag en dan: Fly away to Frankfurt!